Codzienne czynności wymagają od dziecka jednoczesnego odbierania wielu informacji. W trakcie ubierania pojawia się dotyk materiału, przy chodzeniu i bieganiu pracuje zmysł równowagi, a wykonywanie precyzyjnych ruchów wymaga dobrego wykorzystania informacji wzrokowych i czuciowych. Organizm musi te sygnały uporządkować, a następnie dobrać do nich odpowiednią reakcję.
Jeżeli już ukazują się trudności w tym zakresie, mogą być widoczne w z pozoru niezwiązanych ze sobą sytuacjach. Dziecko może mieć problem z zapinaniem guzików, często zmieniać pozycję podczas siedzenia, niechętnie uczestniczyć w zabawach ruchowych albo reagować bardzo intensywnie na dźwięki i dotyk. Terapia integracji sensorycznej stosuje aktywności, w trakcie których obserwuje się sposób reagowania na różnorakie bodźce a także wykonywania zadań angażujących kilka sekcji równocześnie. Nie chodzi w dodatku jedynie o samo wykonanie ćwiczenia, ale również o sposób, w jaki dziecko przeprowadza własne działanie.
Ważne miejsce zajmują zadania powiązane z ruchem i orientacją swojego ciała. Dziecko może wykonywać czynności wymagające przechodzenia przez przeszkody, zmiany kierunku, utrzymywania określonej pozycji albo implementacji siły ruchu do konkretnego zadania. W takich sytuacjach można zauważyć, czy potrafi przewidzieć kolejny odcinek działania, jak reaguje na utratę równowagi i czy potrzebuje dodatkowych podpowiedzi. Z perspektywy praktycznej istotne jest stopniowanie trudności. To, że dziecko poradziło sobie z najprostszym celem, nie znaczy jeszcze, że tak samo zachowa się przy połączeniu kilku założeń. Czasem dopiero dodanie szczegółu wymagającego zapamiętania kolejności, jednoczesnego ruchu rąk i nóg lub reagowania na edycję polecenia pokazuje, z czym rzeczywiście ma trudność. Z tego powodu przebieg zajęć może być modyfikowany zależnie od bieżącej reakcji dziecka, zamiast opierać się za każdym razem na z dużą dokładnością takim samym zestawie aktywności.
Odbieranie bodźców nie ogranicza się do ruchu. Znaczenie mogą posiadać również informacje płynące ze skóry, mięśni i stawów, oraz wzrok i słuch. Niektóre dzieci wyraźnie szukają określonych doznań, na przykład na prawdę często skaczą, kręcą się lub dotykają różnych przedmiotów. Inne mogą unikać ruchu, określonych materiałów lub głośnego otoczenia. Sama obecność takiego zachowania nie pozwala jednakże określić jego przyczyny. W codziennym życiu jednakowa reakcja może wynikać ze zmęczenia, stresu, nieznanej sytuacji albo zwykłej preferencji dziecka. Dlatego przy ocenie sposobu przetwarzania bodźców znaczenie ma wielokrotność zachowania oraz jego występowanie w różnorakich miejscach. Informacje przekazywane przez rodziców i nauczycieli mogą uzupełniać obserwacje prowadzone w trakcie zajęć, ponieważ dziecko może reagować przeciwnie w znanym domu, zupełnie inaczej w grupie rówieśniczej, a jeszcze inaczej w nowym sąsiedztwie.
Przyglądanie się zmianom w czasie wymaga również zwrócenia uwagi na czynności, które dziecko projektuje oprócz zajęciami. Sam fakt, że dokładnie sprecyzowane ćwiczenie stało się prostsze, nie musi oznaczać zmiany w powszechnym funkcjonowaniu. Istotne mogą być takie sytuacje jak samodzielne przygotowanie się do wyjścia, wykorzystywanie z przyborów podczas edukacji, zabawa wymagająca współpracy obu rąk czy utrzymanie odpowiedniej pozycji przy stoliku. Warto też uwzględnić tempo rozwoju, bieżące sposobności ruchowe a także sytuacje, w których trudności pojawiają się najczęściej. Terapia integracji sensorycznej może obejmować różnorakie formy aktywności, niemniej jednak dobieranie ćwiczeń powinien wynikać z obserwacji konkretnego dziecka, a nie z samego występowania pojedynczego zachowania. Reakcje na bodźce mogą się modyfikować wraz z wiekiem i doświadczeniem, dlatego ich interpretowanie wymaga uwzględnienia szerszego obrazu funkcjonowania.
Inne informacje w tym temacie: neurologopeda łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]